Isadora Duncan: "Zaczęłam tańczyć od chwili, gdy nauczyłam się stać na nogach. Tańczyłam całe życie. Każdy człowiek, wszyscy ludzie powinni tańczyć. Tak było zawsze i tak będzie. Szkoda, że nie wszyscy chcą to zrozumieć i stawiają tamy tej naturalnej skłonności wszczepionej nam przez naturę".

Tańczono już w czasach starożytnych. Taniec spokrewniony był z gimnastyką, z niej się wywodził: służył rozwojowi ciała, wyrobieniu siły i zręczności a zatem wzmacnia-niu zdrowia, ale także udoskonaleniu ruchów, nadaniu im płynności i wyrazistości.

Uważano, ze taniec rozwija w nas zamiłowanie do piękna, wyrabia smak,
uszlachetnia człowieka. Uważany był za sztukę boską. Sami bogowie byli tancerzami: Zeus, Demeter, Apollon, Hermes, Dionizos, Eros, Afrodyta, Hera, Atena i Nike nie tylko asystują tańcom ale także biorą w nich udział.

Tańczmy więc...

Isadora Duncan była największym zjawiskiem twórczym XX wieku: wyprowadziła taniec na drogi nowoczesności, otworzyła drzwi wszelkim późniejszym reformom i twórczym innowacjom dla nowej sztuki tańca, która dzisiaj jest naszym udziałem.
Chciała wyzwolić drzemiące w człowieku i zapomniane siły taneczne nie krępując ich żadnymi sztywnymi regułami.
Mówiła: "Prawdziwy taniec jest objawieniem energii świata poprzez medium ludzkiego ciała.

Objawienie to wywołuje muzyka, która jednoczy rytm świata z rytmem ludzkim. Pozwalam się kierować i prowadzić rytmowi muzyki mając nadzieję odnaleźć naturalne, zaginione od wieków idealne piękno ludzkich ruchów, które oglądać można na greckich ceramikach. Przywrócenie jednak do życia antycznych tańców byłoby zadaniem niemożliwym i niepotrzebnym. Taniec musi być sztuką dla nas, zrodzić się może tylko z nas, z naszych uczuć, z życia naszej epoki, tak jak taniec antyczny zrodził się z życia dawnych Greków.